Pompeii

Romeinse plaatsen > Italia > Pompeii


Pompeii is heel bijzonder. We waren er met zijn tween in 2007. Na ongeveer dertig reizen in Europa langs allerlei Romeinse sites viel alles in elkaar. Je reist vanuit de heuvels naar Pompeii; de opgraving zelf kun je niet missen. Net buiten de opgraving staan allerlei Italianen wild te gebaren om de auto op de eigen bewaakte parkeerplaats te krijgen. Je koopt een kaartje en massaal sjok je een brug over in de opgraving zelf te komen.

Het is een zeldzame cultuurschok. Pompeii is op n of andere manier heel gewoon en niet afwijkend van de andere toeristische plaatsen die we bezochten op onze reizen. Alles is er, alles staat er nog, maar toch. Er zijn geen obers, die je het restaurant in willen praten, de souvenirwinkels zijn leeg en de bakker om de hoek staat ook niet achter zijn toonbank.

Het sinistere van Pompeii is dat de hele infrastructuur van een stadje bijna volledig intact uitgegraven is, maar dat die tegelijkertijd geen enkel doel meer dient. Je verwacht ieder moment voorbij de volgende straat de drukte, die ieder hedendaags stadje kenmerkt. Maar elke keer wordt je teleurgesteld en tegelijkertijd wordt je tweeduizend jaar terug gebracht. Pompeii is een tijdmachine, die zelf bewijst niet te kunnen bestaan. Pompeii is werkelijk paradoxaal.

In Pompeii zijn geen echte wijken waar verschillende sociale klassen woonden. Rijken en armen woonden naast bij elkaar. De rijken leefden uiteraard heel luxueus in een gebouw met verschillende kamers, een perystilium en stromend water, terwijl de armen in een huis woonden van veel kleinere afmetingen met hooguit twee vertrekken zonder ramen en als het kon leiden met een verdieping. Pompeii heeft zoals alle Romeinse steden een rechthoekige structuur. De stadsdelen, die zo ontstonden, werden Insulae genoemd.

In Pompeii wordt ook duidelijk dat er alle functies uitgeoefend werden, die we ook in een modern stadje tegen komen. Het had een volwassen infrastructuur. Er waren architecten, bakkers, bankiers, koetsiers, kussenverkopers, lupineverkopers, pasteibakkers, prostituees, schilders, schrijvers, timmerlieden, wijnhandelaren, wevers en vissers. En overal zijn winkels met toonbanken. Die toonbanken hebben vaak halfronde uithollingen, waarin het eten te koop werd aangeboden.

De detailhandel in het Romeinse rijk was goed ontwikkeld. In Pompeii zijn de winkels waar brood en vis verkocht nog bijna volledig intact. De oven van de bakkerij in het centrum van Pompeii kan zo opnieuw gebruikt worden, net als de molenstenen waarin men het graan maalde. In het Nationaal Museum van Napels zijn geconserveerde broden te bezichtigen. Ze lijken wat op onze hedendaagse Turkse broden, maar zijn iets kleiner.

De Romeinen waren verder vooral viseters. In Pompeii zijn talloze opschriften (graffiti) gevonden die wijzen op grote consumptie van makreel, die ook gebruikt werd om saus van te maken. In Pompeii zijn verschillende amforen gevonden met opschriften. Op deze "etiketten" staat bijvoorbeeld 'Heerlijke makreelsaus uit de werkplaats van Aulus Umbricus Abascantus' of 'Fijne vispuree van Aulus Umbricus Scaurus'.

De Romeinen gebruikten ook veel kruiden, die ze uit verre landen importeerden. Kruiden werden gebruikt om maaltijden te bereiden, om parfums van te maken, om wijn te kruiden, als medicijn en als vergift om rivalen - zij het in de liefde, zij het in de politiek - om te brengen. We hebben soms een idyllisch beeld van de Romeinse samenleving, maar ze was soms ook wreed. De dood als moord was onderdeel van het dagelijks bestaan en dat doet ons verwonderen hoe noties als liefde en medeleven - dat een onontbrekelijk bestanddeel van ons leven in het derde millenium lijkt te zijn - daarmee in overeenstemming gebracht konden worden.

Er is n gebouwtje in Pompeii waar toeristen in de rij staan om te bezichtigen. Giechelend staan Amerikanen, Japanners en Russen in een klein steegje om het plaatselijke bordeel te bekijken. Het is simpel ingericht met een aantal nissen waarin de hitsige Romein zich met een publieke vrouw kon terug trekken. Op de wanden zijn erotische taferelen aangebracht. Naast het bordeel is een klein badhuis waarin de Pompeiiaanse hoerenloper zich kon reinigen.

De watervoorziening in Pompeii was goed geregeld. Op veel straathoeken zijn publieke fonteintjes, waar burgers, die geen priv-aansluiting hadden, hun water konden halen. Deze fonteintjes zijn veelal getooid met een Hermes kopje. De loden waterleidingen zijn op enkele plaatsen zichtbaar.

IMG_0617_thumb.jpg

IMG_0619_thumb.jpg

IMG_0618_thumb.jpg

IMG_0623_thumb.jpg

IMG_0604_thumb.jpg

IMG_0611_thumb.jpg

IMG_0613_thumb.jpg

IMG_0603_thumb.jpg

IMG_0614_thumb.jpg

IMG_0622_thumb.jpg

IMG_0624_thumb.jpg

IMG_0615_thumb.jpg

IMG_0605_thumb.jpg

IMG_0606_thumb.jpg

IMG_0621_thumb.jpg

IMG_0620_thumb.jpg

IMG_0607_thumb.jpg

 

Content © Sierd de Jong - Fotografie Margriet Stemerding - Webdesign © Bastiaan de Jong    Site Meter